
Luminarias intelixentes como rede de sensores: calidade do aire e cobertura LoRa nun campus
Unha luminaria é un punto ideal para medir o contorno: ten altura, alimentación e está en todas partes. Contamos como probamos un sistema de luminarias con sensores e comunicación LoRa nun campus universitario de Ourense, e que descubrimos sobre a súa cobertura.
Unha luminaria ten todo o que precisa un punto de medida urbano: altura, alimentación eléctrica e presenza en cada rúa. Por iso, en INNEBO probamos un sistema de luminarias intelixentes que, ademais de iluminar, recolle datos ambientais e envíaos por radio. Este é un resumo de como funciona e do que aprendemos ao medir a súa cobertura nun campus universitario de Ourense.
Que mide e como envía os datos
Cada punto de medida combina sensores de temperatura, humidade e partículas en suspensión, xunto cun microcontrolador con transmisor LoRa a 868 MHz. Os datos viaxan a unha pasarela LoRa, publícanse nun servidor MQTT e móstranse nun panel feito con Node-RED, accesible desde calquera navegador ou desde o móbil en tempo real.


O reto: saber ata onde chega o sinal
LoRa está pensado para comunicar dispositivos de baixo consumo a longa distancia. En espazo libre, os modelos teóricos dan alcances de decenas ou centos de quilómetros, pero unha cidade non é espazo libre: os edificios reflicten, absorben e bloquean o sinal. Para planificar unha rede de luminarias hai que saber onde chega realmente a cobertura.
Dous métodos para medila
1. Medición experimental de baixo custo. O equipo de medida envía un paquete por segundo. Se o intervalo entre paquetes recibidos supera un limiar, considérase que a comunicación se perdeu. Combinando eses datos coa posición GPS do móbil mentres se percorre o campus, obtense un mapa de zonas con e sen cobertura.
2. Simulación da propagación. Simúlase o sinal sobre o mapa urbano da zona cun método de diferenzas finitas no dominio do tempo (O-FDTD), que reproduce a difracción e a dispersión do sinal ao interactuar cos edificios.
Que descubrimos
- A cobertura depende en gran medida da disposición dos edificios: aparecen sombras de sinal e puntos quentes que un modelo de alcance medio non pode predicir.
- Simulación e medición experimental coincidiron nun 84 % de superposición espacial das áreas de cobertura.
- As desviacións nas marxes foron moito menores que as dun círculo de alcance medio.
- A simulación achega mapas de intensidade de sinal moi detallados, aos que sería case imposible acceder só con medicións.
Na práctica, isto significa que convén planificar a localización das pasarelas con mapas de cobertura de cada zona, en lugar de fiarse dun raio medio.
Seguinte fase
O ensaio plantexouse por fases. A seguinte tiña como obxectivo estudar a contaminación lumínica do sistema e a súa relación coa capacidade fotoeléctrica das luminarias.
Queres medir variables ambientais ou de proceso nunha planta, un polígono ou unha cidade? Conta o teu caso: deseñamos sensores, comunicacións e paneis de datos a medida.